- Brak zaproszenia zabolał mamę bardziej niż syna
- Rodzice często interpretują takie sytuacje bardzo osobiście
- Małe dzieci nie zawsze czują wykluczenie tak jak dorośli
- Jak rozmawiać z dzieckiem o pominięciu?
- Eksperci podkreślają: nie przenoś własnych emocji na dziecko
List do redakcji: „Nie zaprosili mojego dziecka na urodziny. To bardziej boli rodzica niż dziecko”
Napisała do nas mama czteroletniego Olka. Jej historia pokazuje, że czasem to nie dzieci najbardziej przeżywają brak zaproszenia na urodziny — tylko ich rodzice.
„Nigdy bym nie przypuszczała, że zwykłe zaproszenie na urodziny może mnie tak zaboleć. W grupie syna odbywała się impreza. Zaproszone były prawie wszystkie dzieci, tylko nie mój Olek. Nikt do mnie nie zadzwonił, nikt nie napisał. Poczułam się tak, jakbyśmy nie pasowali. Jakbyśmy byli obok.”
Olek ma trzy lata. Jak pisze jego mama, chłopiec nie do końca jeszcze rozumie, czym są urodzinowe przyjęcia w przedszkolnej grupie. Dla niego to po prostu kolejny dzień. Dla niej — coś znacznie więcej.
To nie chodzi tylko o tort i balony
Dla dziecka przyjęcie urodzinowe kolegi to zabawa, balony, tort i prezenty. Dla rodzica to również sygnał przynależności. Potwierdzenie, że jesteśmy częścią społeczności, że nasze dziecko jest akceptowane.
Brak zaproszenia bywa odbierany bardzo osobiście. W głowie pojawiają się pytania:
- Czy coś zrobiłam nie tak?
- Może za mało się angażuję?
- Może mój syn jest inny?
Takie myśli przychodzą szybko i potrafią zaboleć bardziej, niż chcielibyśmy przyznać.
To rodzica boli mocniej
Wielu specjalistów podkreśla, że małe dzieci nie interpretują takich sytuacji w sposób dorosły. Dla czterolatka brak zaproszenia nie musi oznaczać odrzucenia. Często w ogóle nie zdaje sobie sprawy z tego, że coś go ominęło.
To rodzic przeżywa. To on buduje w głowie scenariusze i nadaje znaczenie wydarzeniu.
„Najgorsze było poczucie, że może z nami jest coś nie tak. Że może nie jesteśmy wystarczająco towarzyscy. Że może inni rodzice nie chcą nas w swoim gronie”
— pisze mama Olka.
Czy to naprawdę wykluczenie?
Czasem brak zaproszenia jest efektem ograniczonej liczby miejsc, przypadkowego przeoczenia albo decyzji podjętej spontanicznie przez dziecko. Nie zawsze oznacza świadome wykluczenie.
Warto oddzielić emocje od faktów. To, że poczuliśmy się pominięci, nie musi oznaczać, że nasze dziecko zostało odrzucone.
Jak poradzić sobie z taką sytuacją?
Jeśli podobna sytuacja spotkała również ciebie, możesz spróbować:
- Zachować spokój i nie reagować impulsywnie.
- Porozmawiać bezpośrednio z innym rodzicem, jeśli czujesz taką potrzebę.
- Nie przenosić własnych emocji na dziecko.
- Budować inne relacje, zapraszając dzieci do siebie.
Najważniejsze jest to, by nie obarczać dziecka poczuciem winy ani nie wzmacniać w nim przekonania, że zostało odrzucone.
Nie jesteś sama
Poczucie wykluczenia bywa bolesne. Zwłaszcza gdy dotyczy naszego dziecka. Warto jednak pamiętać, że relacje w przedszkolu i szkole są dynamiczne i zmieniają się bardzo szybko.
Czasem to, co dla nas jest sygnałem alarmowym, dla dziecka nie ma większego znaczenia.
Dziękujemy naszej czytelniczce za podzielenie się swoją historią. Takie doświadczenia pokazują, jak silne są emocje rodziców i jak bardzo zależy nam na tym, by nasze dzieci czuły się częścią grupy.
Bo choć urodziny trwają kilka godzin, poczucie przynależności buduje się latami.
