"Mamusiu, czy jestem za gruba?" - problem ANOREKSJI U DZIECI

2013-10-04 8:00

Skąd się bierze anoreksja u dzieci? Jeśli jesteś rodzicem małej damy, jej pytania odnośnie swojego wyglądu z pewnością są ci dobrze znane. Zwykle wzbudzają tkliwość, rozczulenie albo rozbawiają – niektóre jednak powinny… niepokoić. Takim pytaniem jest na przykład to, które dotyczy wagi – ze wskazaniem na zaburzony obraz swojego ciała (skąd już blisko do anoreksji). Jeśli i twoja kilkuletnia pociecha już teraz zastanawia się, czy przypadkiem nie jest za gruba – potraktuj temat bardzo poważnie.

Anoreksja u dzieci – czy to możliwe? Niestety, tak. Lekarze coraz częściej zwracają uwagę na występowanie zaburzeń odżywiania u małych dzieci (nawet tych w wieku przedszkolnym!). Początkowo nie mówi się o anoreksji właściwej, ale o chorobliwym braku łaknienia – wynikającego z przeróżnych problemów, wobec których staje dziecko. Szczególnie istotne w tym kontekście są następujące stresory:

  • Konflikty między rodzicami – w tym ich rozwód
  • Pojawienie się nowego członka rodziny
  • Śmierć kogoś bliskiego
  • Kłopoty w szkole
  • Brak zainteresowania rodziców

Dziecko, które napotyka na tak trudne sytuacje, odkrywa, że niejedzenie jest świetnym sposobem na zwrócenie na siebie uwagi. Nagle rodzice przestają się kłócić – a może nawet tata przychodzi do domu częściej, niż zwykle, uwaga od noworodka zostaje skutecznie odwrócona, a mama znajduje czas na spędzanie razem czasu (nieistotne jest, ze w tym czasie próbuje namówić malca na zjedzenie czegokolwiek). Jedzenie zaczyna być „kartą przetargową”, przedmiotem, którym można wywalczyć uwagę i troskę innych. Pamiętajmy jednak, że stąd już tylko krok od wkroczenia w „prawdziwe” zaburzenia odżywiania. Możliwość kontrolowania wagi ciała i skupiania na sobie uwagi otoczenia to również jeden z „elementów” klasycznej anorekcji. Innymi słowy, to, co zauważa mała dziewczynka, może zostać „wykorzystane” przez nią później.
Rozsądnym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest oczywiście zbliżenie się do dziecka, spędzanie więcej czasu wspólnie. Warto pytać też nie tylko o to, co pociecha zjadła i dlaczego nie chce jeść, ale także – gdzie chciałaby udać się z mamą w niedzielę, co porabiała w szkole. Psychologowie dziecięcy radzą też, by nie traktować jedzenia jak elementu przetargowego – „jeśli w końcu zjesz, mamusia się z tobą pobawi”. To przecież oczywiste łączenie zależności: odmowa jedzenia – inicjatywa mamy w stronę wspólnej zabawy. A ta zależność nie powinna występować.

Anoreksja u dzieci: co robić, gdy dziewczynka odmawia jedzenia, bo "kolega powiedział, że jest za gruba!"

Oczywiście nie wszystkie przypadki odmawiania jedzenia przez dziecko muszą wiązać się z „drugim dnem” i chęcią zwrócenia na siebie uwagi najbliższych. Czasem rzeczywiście dochodzi do sytuacji, że ważąca prawidłowo 10-latka wraca ze szkoły i zapowiada, że od dzisiaj nie je kolacji. Ktoś w szkole powiedział jej przecież, że ma gruby brzuch, a mama koleżanki nie jada kolacji i jest bardzo szczupła. Co robić w takiej sytuacji oraz jakich reakcji należy się… wystrzegać?

  • Nie wymyślaj: marsz do pokoju!

Wielu rodziców, którzy słyszą takie słowa od swoich córek, zaczyna się na nie… denerwować. Dziecko słyszy zatem: „przestań gadać głupoty!”, „nawet nie chcę tego słuchać, za godzinę jest kolacja!”, „chyba oszalałaś, przecież i tak nic nie jesz!” i tym podobne wyrażenia. Oczywiście, większość tych reakcji wynika z niepokoju o dziecko i obawy przed wdrożeniem przez nie swoich planów. Jednak ten typ postępowania to tylko wykorzystywanie swojej przewagi nad pociechą – a przecież nam chodzi o to, by dziewczynka zrozumiała, że odchudzanie się przy prawidłowej wadze ciała jest błędem. Co zatem powinniśmy zrobić?

  • Niezbędna rozmowa

Utrzymana w spokojnym, pełnym wyrozumienia tonie. Spytajmy dziecko, dlaczego sądzi, że jest za grube. Poprośmy o wskazanie konkretnych części ciała. Słuchajmy bez wyśmiewania (choć czasem jest to kuszące, gdy widzimy „samą skórę” na np. brzuchu kilkulatki. Pamiętajmy – dla niej to poważna sprawa. Zapewne stało się coś, co sprawiło, że poczuła się brzydka.

  • Pokażmy dziecku… kalkulator wagi

W Internecie bez problemu znajdziemy kalkulatory, które na podstawie danych (wzrost i waga) wskazują na nadwagę, wagę w normie oraz niedowagę. Przeczytajmy dziecku głośno wynik – „profesjonalna” opinia będzie dla niego niezwykle znacząca.

  • Wyjaśnijmy, czym jest niedowaga… i zobrazujmy to, o czym mówimy

Pokażmy dziecku zdjęcie osoby z niedowagą. Uwaga - unikajmy drastycznych fotografii, chodzi tylko o pokazanie, że bardzo chude osoby wcale nie wyglądają ładnie. Pokażmy dziecku też zdjęcie kogoś z wagą prawidłową i spytajmy, która osoba wygląda lepiej.

  • Wyjaśnijmy kwestie zdrowotne

W takiej sytuacji trzeba potraktować małą damę jak osobę „dorosłą” – przecież chce podjąć całkiem poważną decyzję. Wyjaśnijmy, że ktoś, kto nie je odpowiednich ilości pożywienia, traci zdrowie i siły – nie ma więc energii na przykład na to, by chodzić z mamą na basen i z tatą na kręgle. A przecież to żadna frajda, siedzieć tylko w domu, w łóżku.

Anoreksja u dzieci: kiedy potrzebna pomoc specjalisty?

Zwykle odpowiednia reakcja na wczesne sygnały o próbach odchudzania jest wystarczająca, by zażegnać kłopoty. Czasem jednak i to nie przynosi rezultatów – wtedy konieczna jest pomoc psychologa dziecięcego. Nie wahajmy się po nią sięgnąć – chodzi przecież o zdrowie naszego dziecka.

Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.
Podziel się opinią
Grupa ZPR Media sprzeciwia się głoszeniu opinii noszących znamiona mowy nienawiści przepełnionych pogardą czy agresją. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, powiadom nas o tym, klikając zgłoś. Więcej w REGULAMINIE

NOWY NUMER

POBIERZ PORADNIK! Darmowy poradnik, z którego dowiesz się, jak zmienia się ciało kobiety w ciąży, jak rozwija się płód, kiedy wykonać ważne badania, jak przygotować się do porodu. Pobieram >

Pobieram
poradnik ciaza