Jak nauczyć dziecko dyskrecji? 4 porady dla rodziców gadatliwych maluchów

2014-04-02 11:36
Jak nauczyć dziecko dyskrecji
Autor: thinkstockphotos.com

Gdy dziecko wynosi z domu przeróżne sekrety, zwykle jest to zabawne dla wszystkich, tylko nie dla rodziców smyka. Wyjątkowo „rozmowne” dzieci potrafią przecież nie tylko zawstydzić, ale i wywołać przykrość u osób trzecich. Przeczytaj 4 porady, które podpowiedzą Ci, jak nauczyć dziecko dyskrecji.

Rozwiązaniem na zbytnią „otwartość” dziecka i zapewnienie dyskrecji może być unikanie rozmów na niektóre tematy, gdy zainteresowany jest w pobliżu. Jednak jest to metoda bardzo ograniczona – dziecko opowiada przecież nie tylko o tym, co słyszy, ale też o tym,co widzi. Stosujcie więc zasadę „nie przy dziecku” w niektórych sytuacjach (np. kiedy kłócicie się na temat swoich rodziców, czyli dziadków dziecka), ale nie zapominajcie również o tym, by nauczyć pociechę, czym jest dyskrecja.

Dyskrecja: najpierw rozmowa

By dziecko nauczyło się zasad dyskrecji, potrzebna jest teoria i... kilka ćwiczeń praktycznych. Na początek – wyczerpująca rozmowa. Wytłumacz dziecku, dlaczego nie może mówić o wszystkim, co widzi i słyszy w domu. Możesz posłużyć się przykładem, np.: „Ja też nie opowiadam twoim kolegom, że ostatnio miałeś małą toaletową wpadkę, prawda? Na pewno byłoby ci przykro, gdybym o tym powiedziała i wszyscy zaczęliby się z ciebie śmiać. Dlatego właśnie tego nie robię – to nasze, domowe sprawy”. Pamiętaj, że przykład jest absolutnie konieczny – służy temu, aby dziecko zrozumiało dokładnie, w czym rzecz.

Wyjaśnij dziecku, że inne rzeczy zawstydzają dorosłych, a inne dzieci. Dziecko będzie czuło się źle, gdy mama opowie komuś, że ono się boi ciemności, a mamie będzie przykro, że wszyscy wiedzą, że tata ostatnio spał w salonie.

Nie zapominaj, żeby podkreślić, że czasem mówienie o tym, co dzieje się w domu, może sprawić komuś przykrość. Jeśli więc tata dostał od wujka zegarek, ale w domu powiedział, że zamieni go w sklepie na ładniejszy, to nie znaczy, że trzeba o tym mówić wujkowi. Tutaj również podaj stosowny przykład co do uczuć dziecka w analogicznej sytuacji.

Lista tematów, o których można rozmawiać

Dla małego dziecka niezwykle trudne będzie rozróżnienie, o czym może mówić, a o czym nie powinien. Bo właściwie dlaczego może powiedzieć, że mama spaliła obiad, ale już nie, że tata powiedział o wujku: „osioł”? Możesz ułatwić mu zrozumienie, wskazując na pewne obszary życia, o których się nie mówi. Na przykład – „Nie mówimy innym o tym, o czym rozmawiają mama i tata, kiedy są sami. Nie mówimy też o nagości ani o tym, o co się pokłócimy”.

Na koniec rozmowy możesz zaproponować dziecku małą pomoc – przypomnienie w przypadku, gdy smyk się zapomni. Innymi słowy, ustalacie gest albo słowa, które będą ukrytym komunikatem „Nie kontynuuj!”. Może być to albo znany wam tekst – szyfr, np.: „Zagadka: ptak, który dużo mówi, nazywa się...” (i tu dziecko odpowiada) albo po prostu popukanie dłonią po plecach malca, gdy zaczyna się „rozpędzać”. Warto jednak pamiętać, że pierwszy z tych metod sprawdza się raczej u starszych dzieci.

Między dyskrecją a kłamstwem

Pamiętaj, że nauczenie dziecka dyskrecji nie jest tożsame z wymaganiem od niego kłamania. Jeśli nie chcesz, aby dziecko opowiadało babci, że „znowu” mieliście pizzę, a nie domowy obiad, to nie mów: „Jakby babcia pytała, to powiedz, że były kotlety” – w ten sposób uczysz dziecko kłamania, a nie dyskrecji. A to dwie zupełnie inne sprawy.

Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.
Podziel się opinią
Grupa ZPR Media sprzeciwia się głoszeniu opinii noszących znamiona mowy nienawiści przepełnionych pogardą czy agresją. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, powiadom nas o tym, klikając zgłoś. Więcej w REGULAMINIE

NOWY NUMER

POBIERZ PORADNIK! Darmowy poradnik, z którego dowiesz się, jak zmienia się ciało kobiety w ciąży, jak rozwija się płód, kiedy wykonać ważne badania, jak przygotować się do porodu. Pobieram >

Pobieram
poradnik ciaza