- Lęk separacyjny pojawia się zwykle około 6. miesiąca życia, a nasila między 10. a 18. miesiącem.
- Płacz przy rozstaniu to oznaka silnej więzi i prawidłowego rozwoju dziecka.
- Strach przed obcymi jest naturalny i wynika z nauki rozpoznawania znajomych twarzy.
- Spokojne, krótkie pożegnania i przewidywalność ułatwiają dziecku adaptację.
- Brak entuzjazmu przy odbiorze ze żłobka może oznaczać poczucie bezpieczeństwa, a nie brak emocji.
Lęk separacyjny u niemowlaka. Dlaczego dziecko płacze?
Kiedy maluch kończy około sześciu miesięcy, bardzo często zaczyna płakać przy każdej próbie wyjścia z pokoju. Ten trudny czas to nic innego jak lęk separacyjny, który najczęściej przybiera na sile między dziesiątym a osiemnastym miesiącem życia. Zwykle ta naturalna faza mija samoistnie, kiedy dziecko kończy około trzech lat.
Taki płacz to tak naprawdę świetna wiadomość, bo jak możemy przeczytać na portalu Merck Manuals, oznacza to silną więź z rodzicem. Dziecko zaczyna po prostu rozumieć, jak bardzo jest od ciebie zależne i bez swojej głównej opiekunki czuje się o wiele mniej bezpiecznie. W małej głowie pojawia się myśl, że skoro znikasz z pola widzenia, to być może już nigdy do niego nie wrócisz.
Jak wspierać dziecko podczas rozłąki? Sprawdzone sposoby
Aby ułatwić wam codzienne wyjścia do żłobka czy zostawianie malucha z dziadkami, warto zastosować kilka bardzo prostych kroków:
- powiedzieć dziecku o swoich planach kilka dni wcześniej prostym i jasnym językiem
- pożegnać się z uśmiechem i pewnością siebie, żeby maluch nie wyczuł twojego stresu
- wytłumaczyć krótko dokąd idziesz i powiedzieć, kto dokładnie i kiedy po niego przyjdzie
- schować telefon podczas odbierania dziecka i skupić na nim absolutnie całą swoją uwagę
Dzięki tym małym zmianom pożegnania staną się o wiele spokojniejsze, a twoje dziecko zdecydowanie szybciej przyzwyczai się do nowej rutyny.
Dziecko boi się obcych. Jak wytłumaczyć to dziadkom?
Czasami babcia lub dziadek mogą poczuć się odrobinę smutni, gdy ukochany wnusio nagle zaczyna płakać na ich widok i chowa się za twoimi nogami. Warto im wtedy spokojnie wyjaśnić, że to zupełnie normalny etap rozwoju i nie ma w tym absolutnie nic osobistego. Zwyczajnie maluch w tym wieku (najczęściej między ósmym a osiemnastym miesiącem życia) uczy się odróżniać znajome twarze od tych, których po prostu nie widzi na co dzień. Dobrym pomysłem może być poproszenie dziadków o odrobinę cierpliwości, żeby dziecko mogło we własnym tempie oswoić się z ich obecnością w pokoju. Kiedy dacie mu czas i nie będziecie go zmuszać do szybkiego przytulania, samo w końcu chętnie podejdzie do swoich bliskich.
Powrót ze żłobka. Dlaczego dziecko ignoruje mamę po rozłące?
Wielu rodziców pędzi z utęsknieniem do żłobka, żeby odebrać malucha, a na miejscu spotyka się z obojętnością lub nawet całkowitym brakiem uśmiechu. Zdecydowanie nie warto brać tego do siebie, bo brak radosnego powitania to w rzeczywistości bardzo dobry znak. Oznacza to po prostu, że twoje dziecko czuje się na tyle pewnie i bezpiecznie w waszej relacji, że nie musi na każdym kroku udowadniać ci swojej miłości. Najlepiej zwyczajnie ucieszyć się z powrotu, dać maluchowi mocnego przytulasa na przywitanie i pozwolić mu na spokojny powrót do domu. Z czasem te wielkie emocje zaczną się układać, a codzienne rozłąki przestaną robić na nim jakiekolwiek wrażenie.
